‘De gewone dingen in het leven houden me op de been’

Bultje

‘Ik voelde een klein bultje op zijn been. Het leek onschuldig, het deed geen pijn en jeukte niet. Maar het ging niet vanzelf weg, en nadat het was weggehaald, kwam het terug. In januari 2025 hoorde ik dat het een zeldzame vorm van huidkanker was die was uitgezaaid. Ik kreeg behandelingen met immunotherapie en chemo. In de zomer van dat jaar kreeg ik te horen dat de behandelingen niet aansloegen. Dat is nu zo’n tien maanden geleden. In die periode ben ik nog bestraald om de plekken kleiner te maken.

Wat willen we nog?

'Toen heb ik met mijn vriendin nagedacht over de vraag: wat willen we nog? We besloten die zomer op vakantie te gaan met onze kinderen. Daar hebben we ook een weekend gevierd met de hele familie. Ik kom uit een groot gezin; iedereen was er, dat was schitterend. Mijn vriendin en ik besloten te trouwen. Dat hebben we ook die zomer gedaan, het werd een prachtig feest.’

Roparun

‘Na mijn vakantie kreeg ik in oktober weer een scan bij het Erasmus Medisch Centrum (MC) in Rotterdam. Daar schrok de arts van. Hij zei: “Als het zo terugkomt en zich op meerdere plekken in je lichaam zit, zie ik ook geen mogelijkheden meer om je te behandelen.” Dan staat je wereld even stil. En voor veel mensen om je heen ook. Vrienden en familie wilden me helpen. Mensen willen graag wat doen. Toen zei ik: “Het lijkt me mooi om samen nog een keer de Roparun te doen.” Dat is een sponsorloop van Rotterdam naar Parijs voor mensen met kanker. Die heb ik vanaf 2010 tien keer gelopen. Iedereen zei meteen “ja”. Samen met oud-teamgenoten stelde ik een dreamteam samen. Mijn vrouw, twee zoons en twee broers doen ook mee.’

Duitse kliniek

‘Ik kon niet accepteren dat ik niet behandeld kon worden. Ik voelde me kerngezond en keek ook naar mogelijkheden in het buitenland. Begin november belde een vriendin van mijn moeder me. Ze is van Duitse afkomst en had voor me in Duitsland gezocht. Ze zei dat daar een kliniek was die mij kon behandelen. Ik kon er zelfs binnen een paar dagen terecht. Mijn vrouw en ik waren op dat moment een weekje op vakantie om even niet met mijn situatie bezig te zijn. Vanaf ons vakantieadres zijn we meteen doorgereden naar die Duitse kliniek. Twee weken later ben ik gestart met een immunotherapiebehandeling.’

Operatie

‘Rond de start van de therapie ontstonden er wel nieuwe plekken op mijn lichaam. Die zijn bestraald in het Erasmus MC. Daarnaast rijd ik elke drie à vier weken naar de kliniek in Duitsland voor de immunotherapie. Als dat nodig is word ik tussendoor bestraald in Rotterdam. Nu zijn alle plekken op mijn huid weg, maar er waren intussen plekken in mijn lichaam doorgegroeid. In Duitsland stelden ze voor die te verwijderen met een operatie. Eind maart ben ik geopereerd: een zware buikoperatie.’

Herstellen

‘Het herstel van de operatie gaat goed. Ik ben weer aan het opbouwen. Een bevriende fysiotherapeut begeleidt me daarbij. Ik wandel een stukje, kan in huis dingen doen en boodschappen doen. Ik hoop over een paar weken weer wat te gaan joggen. De Roparun zit er voor mij niet in, door de operatie is dat kansloos. Mijn Dreamteam gaat wel. Ik ga ze op een aantal plekken langs de route opzoeken.’

Huis in Frankrijk

‘Sinds mijn ziekte heb ik wel keuzes gemaakt. Mijn bedrijf heb ik verkocht en ik ben gestopt met werken. We hebben ook een huis gekocht in Frankrijk. Afgelopen zomervakantie zijn we daar gaan kijken. Dat zijn we nu aan het verbouwen. Misschien is dat niet realistisch: het is 1.200 kilometer rijden en misschien gaat het over een paar maanden minder goed met me. Maar mijn vrouw en ik hebben tegen elkaar gezegd: “We doen het gewoon en we zien wel hoe het loopt.” Ik ben met het maken van keuzes wat relaxter geworden en minder bezig met redenen waarom iets níet kan, maar meer met hoe het wél kan.’

Samen voetbal kijken

‘Wat mij motiveert in het leven zijn mijn familie en vrienden. De gewone dingen: samen eten, voetbal kijken, een kop koffie of een glas wijn drinken. Ik speel ook orgel in de kerk; dat doe ik nog steeds — al doe ik het nu even niet vanwege mijn herstel na de operatie. Mijn leven is veranderd, maar het draait nog steeds om dezelfde dingen. Ik vind het belangrijk dat het leven gewoon doorgaat: dat mijn vrouw kan blijven werken, dat de kinderen naar school gaan en voetballen, en dat ik naar ouderavonden ga. Die gewone dingen in het leven houden me op de been.’

Jeroen is 49 jaar en heeft een zeldzame vorm van huidkanker.