Ik ben koppig en ga voor meer!

Eerste vrouw

‘Het begon met pijn in mijn linkerzij. Ze dachten eerst aan een nierbekkenontsteking. Maar de antibioticakuur hielp niet. Uit een MRI-scan bleek het darmkanker te zijn. Ik was de eerste zwangere vrouw in dat ziekenhuis met darmkanker.’  

Chemo

‘We zijn meteen begonnen met chemo’s. Ze weten dat het kon bij zwangere vrouwen met borstkanker. Met darmkanker hadden ze nog geen ervaring. Helaas hielp de chemo niet dus toen is de bevalling opgewekt. Ik was toen 35 weken zwanger.’

Ziekenhuis

‘Ik ben in het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht bevallen. Kiran was gelukkig gezond, al was hij wel te vroeg geboren. Hij kreeg de eerste week hulp met ademen en sondevoeding. Na vijf dagen ben ik overgeplaatst naar een ziekenhuis in de buurt. Daar heb ik nog 1,5 week gelegen. In principe mocht ik eerder naar huis maar het kon niet. Ik kon met mijn chemokuur, buikoperaties en alle klachten die daarbij horen als alleenstaande moeder niet voor mijn pasgeboren zoon zorgen.’

Geen standaardhokje

‘De medisch maatschappelijk werker heeft contact opgenomen met het de gemeente waar ik woon. Ik moet ’s nachts slapen anders kan ik deze chemo niet volhouden. Maar natuurlijk wordt mijn zoontje ’s nachts wakker om te drinken. Het contact met de gemeente verliep moeizaam. Ik snap dat ik niet in het standaardhokje pas. Maar het helpt al als ze op tijd reageren en meedenken.’

Nanny at night

‘Het is voor nu gelukt. Vier nanny’s zorgen de komende zes weken ‘s nachts voor mijn zoon. Het is via een commercieel bureau Nannies at Night en wordt betaald door de gemeente. Ik moet het wel elke zes weken opnieuw aanvragen en krijg op het laatste moment te horen of ze kunnen blijven. Dat geeft me wel stress.’

Verstopping

‘Op dit moment gaat het naar omstandigheden beter met me. Ik heb net mijn derde buikoperatie gehad, ik had namelijk veel last van verstopping. Een deel van de tumor knelde mijn darm af. Elke keer dat ik niet kon poepen moest ik naar het ziekenhuis. Soms één dag maar ik heb er ook wel eens drie dagen gelegen. Ik moet dan ook overdag zorg voor Kiran regelen.’ 

Operatie

Tijdens de operatie werd dat deel van de tumor weggehaald en wordt mijn darm niet meer afgekneld. Hierdoor ben ik meer thuis en hoef ik niet meer naar het ziekenhuis. En gelukkig had ik van deze operatie het minst last. Misschien ben ik ook wel wat gewend omdat het mijn derde operatie was.’ 

‘Ik weet dat ik doodga. Bij mijn diagnose gaven mijn artsen mij nog één tot twee jaar. Zoals het er nu uitziet, zal mijn zoon geen herinnering aan mij hebben. Maar ik ben koppig en ga voor meer. Daarom is het heel belangrijk dat ik de behandelingen kan volhouden.’

Tessa is 37 jaar, en heeft darmkanker.